IBAN: NL 43INGB 0008071877 T.n.v. stichting Help Thomas
//Vrienden maken, feestjes vieren

Vrienden maken, feestjes vieren

Het is dag twee, 22 januari, en we worden ’s avonds door dezelfde chauffeur als gister weer opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig is het maar een kwartiertje rijden. We worden naar een kamertje op de derde verdieping gebracht. Thomas’ kamertje. In ieder geval voor de komende weken. Bij binnenkomst worden we hartelijk ontvangen door Anastasia. Anastasia kennen we al, want al bij de aanmelding is al het contact via haar verlopen. Ze legt ons uit hoe alles werkt en vertelt dat Dr. Federenko zo ook nog even langskomt voor een kennismaking. Fijn, die persoonlijke benadering. Daarover gesproken: alle zusters begroeten je hier met ‘Hello my friend’. Je maakt snel vrienden, hier in Rusland.

Nadat we de Kuip naar Thomas’ kamer hebben gehaald (Feyenoordpoppetjes op zijn nachtkastje, Feyenoordhanddoek in de badkamer, Feyenoord speelkaarten in zijn laatje), ontmoeten we dé Dr. Federenko, de man die de behandeling zal uitvoeren. Hij begroet ons op de inmiddels voor ons vertrouwde ‘Russische’ manier en legt ons nog eens uit hoe de behandeling in zijn werk zal gaan. Terwijl hij ons met twee helblauwe, maar vriendelijke ogen aankijkt, vertelt hij hoe de eerste twee dagen bestaan uit testen. Vandaag wordt er nog een hartfilmpje gemaakt; morgen volgt oa. een MRI scan, röntgenscan en zal er bloed worden afgenomen. Dat betekent wel dat Thomas gewoon nog mee kan naar het hotel, zolang we de volgende ochtend maar om half 8 terug zijn op zijn kamertje. Superrelaxed.

De volgende dag zijn we stipt op tijd in het ziekenhuis, beide met een lege maag. Thomas moet namelijk nuchter zijn bij het bloed afnemen en gaat bijna van zijn stokje wanneer er zo’n negen buisjes worden afgenomen. De hele dag wachten we in het ziekenhuis voor alle verschillende tests. Om onszelf te vermaken spelen we 30 seconds met elkaar. Gewoon alleen met de vragen.

Dan worden we opgehaald door Anastasia. ‘Voor een feestje’. Verbaasd lopen we met haar mee. Dan blijkt dat vijf patiënten uit een groep, die al veel verder in hun behandelingsproces zitten, vandaag hun eigen stamcellen teruggekregen hebben. En dat moet gevierd worden. Met iets wat ze hier ‘de wedergeboorte’ noemen. Super airy-fairy hippieachtig, natuurlijk, maar wat kan het ons schelen: het is heel fijn om te zien hoe goed en gezond iedereen eruit ziet.

De sfeer is uitgelaten en blij. Dr. Federenko benadrukt nog eens dat niet alleen de behandeling belangrijk is om MS tegen te gaan, maar dat ook een positieve instelling onmisbaar is. En die positieve instelling, die krijg je dus mede door met elkaar het leven en dus de wedergeboorte te vieren. We gaan er volledig in mee, worden aangestoken door de positiviteit van anderen. Vandaag horen we bij de club. De club van MS veteranen, de club van mensen met doorzettingskracht. Etc etc. Geen idee wat de dokter nog meer allemaal zegt, maar het werkt. Wat we ons nog wel herinneren, is hoe Federenko vertelt hoe ze voor de club een naam hadden gekozen die symbool moest staan voor optimisme, kracht en doorzettingsvermogen. Die naam werd ‘IRIS’ (naar de bloem). En zo krijgen alle patiënten, die hun stamcellen vandaag hebben teruggekregen, een broche opgespeld met een illustratie van een iris. Als het daaraan ligt, moet het met Thomas’ positiviteit wel goedkomen. Hij heeft zijn eigen Iris. Of zijn eigen ‘spirit animal’, om in Harry Potter-termen te spreken.

Het feestje is een echter opsteker en het geeft Thomas direct nieuwe energie, zodat ook de MRI die daarop volgt wat minder lang lijkt te duren. Inmiddels is het 20:00 uur en kunnen we samen terug naar het hotel. Morgen is testanalysedag en dus een vrije dag voor ons.

Terug bij het hotel wijst onze chauffeur een Italiaans restaurantje aan. ‘Kan je lekker eten’. Nou, dat is na een dag in de magnetron opgewarmde appels en dubieus gekookt vlees niet aan dovemansoren gezegd! Ook het eten in ons eigen hotel is tot nu toe namelijk een kleine tragedie geweest (denk: fajita’s met groene mayonaise) en dus nemen we de proef op de som en gaan we de wandeling van 600 meter aan. Peanuts voor ieder ander, maar een uitdaging voor Thomas. Het grootste obstakel is echter niet de gladheid –ze strooien hier gul- maar de kou in combinatie met ijzeren trapleuningen. En aangezien we zijn handschoenen vergeten zijn mee te nemen uit de hotelkamer, zit Thomas’ hand tegen de tijd dat we boven komen bijna aan de leuning vastgevroren. Hij kan er gelukkig zelf ook nog wel om lachen. Immers: de Italiaanse pizza lijkt ons te roepen.

‘Lijkt’ ons te roepen. Want Italiaanse pizza in Rusland, is geen Italiaanse pizza. Sterker nog: Italiaanse pizza in Rusland, is geen pizza at all. De bodem is raar en zoet, en we berusten maar in onze conclusie dat Rusland een vreemd land is en de Russen maar vreemd zijn. Maar wel supervriendelijk. ‘Hello, my friend!’

By | 2018-01-26T09:56:27+00:00 januari 26th, 2018|Uncategorized|Reacties uitgeschakeld voor Vrienden maken, feestjes vieren

About the Author: