IBAN: NL 43INGB 0008071877 T.n.v. stichting Help Thomas

Manmanman

Manmanman wat een jaar, lekker zeg! Ik heb in het verleden weleens gedacht dat ik vaak de verkeerde keuzes maakte, maar als het er écht om gaat blijkbaar niet.

Duidelijk dat dit, (hoewel niet altijd leuk) m’n beste keuze ooit is geweest. Na alle eerdere tegenslagen, gaat het sinds mijn ontslag uit het revalidatie centrum, in een sneltrein vaart in een stijgende lijn omhoog (of eigenlijk vooruit).

Als ik erover wat langer bij stilsta, is het nauwelijks te bevatten. Het is allemaal met een bloedgang gegaan, maar het was wel een pokke-eind!

Ik denk dat het 2 jaar geleden is dat ik op één van de ellendigste plekken ooit was; Knokke (België). En wellicht beïnvloed door de regen en de misère van Knokke aan zee heb ik het Iris verteld; ik had besloten om uit te zoeken hoe het precies zat met die vage behandeling in Zweden, waar we eerder over gehoord hadden. Het maakte me niet uit hoe groot de risico’s waren. Ik was er helemaal klaar mee!

Het weekend waarin dit zich afspeelde kan ik me mega-goed herinneren, het moment dat ik tegen Iris (door mij ook wel kindsoldaat genoemd,) zei dat ik iets wilde proberen. Dat ik het afwachten én aftakelen helemaal zat was. Dat weekend is in mijn hoofd een kantelpunt geweest! Dat zij vervolgens tegen me zei dat ze me er alles aan ging doen om mij daarmee te helpen weet ik nog heel goed!

Weer thuis gekomen hebben we het aan wat vrienden verteld en stom toevallig had één van mijn maten bij de kapper een verhaal opgevangen over een meid hier uit La Haya die in Rusland was geweest voor zo’n zelfde behandeling; een stamceltransplantatie. En inmiddels zou het mega goed met haar gaan.. Voor mij een goede reden om eens met haar af te willen spreken.

En je weet toch… Hij regelde gelijk haar nummer. Binnen een week zou ze bij ons op de koffie komen en ik was mega zenuwachtig.

Toen ze aankwam was ik met stomheid geslagen: die chick liep op hakken! Het gesprek dat volgde was zo vaag dat ik me eigenlijk alleen veel tranen kan herinneren, eindelijk een verhaal van hoop! Ze was heel chill en zei gewoon: luister, dit moet je doen anders heb je geen vooruitzicht! Kijk mij! Het ging zo goed met haar dat ik het bijna niet vertrouwde. In de tussentijd had ik al tegen wat vrienden gezegd wat er in m’n hoofd omging en Iris was er vol ingedoken. Zo was ze aan het uitzoeken waar we dan precies terecht konden en wat voor behandeling er precies werd aangeboden.. En opeens ging het heel hard!

Twee keer in de week verzamelde een groep van mijn vrienden zich, waarvan één er direct head first ingedoken was. Hij had samen met Iris een duidelijk plan gemaakt van hoe de hele crowdfunding campagne vorm moest krijgen.

Heel indrukwekkend, sowieso vond ik (en vind ik nog steeds) de inzet van mijn vrienden heel indrukwekkend! Even een fotootje maken met die, filmpje maken met die, teksten met die. Iedereen was bereid me te helpen. En ik..? Ik mocht me alleen bezig houden met de keuze waar ik behandeld wilde worden en welke behandeling het zou worden. Uiteindelijk werd de keuze min of meer voor mij gemaakt. Doordat ik in Rusland heel snel terecht kon, Iris daar de beste verhalen over had gelezen én het verhaal van die meid op de hakken leek dat direct de beste keuze.

Op één van de bijeenkomsten van mijn vrienden, was het idee ontstaan voor een kick off evenement. Iedereen werd uitgenodigd om samen het startsignaal van de campagne te geven. Na een hapje, een drankje en een dansje stond Iris klaar om iedereen de noodzaak van deze campagne (of eigenlijk de behandeling zelf) op het hart te drukken: gelukt! Haar verhaal ging door merg en been……

Wat er daarna gebeurde is moeilijk te geloven: 60 uur!!! Dat is wat er nodig was om de 50.000 pop bij elkaar te krijgen! Hé wat! Jaja! Ongelooflijk hoe snel dit ging, op de website stond een teller welke bij elke keer dat ik de website opnieuw bekeek verder opliep. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed en toen was het klaar. Heel bizar!

Nu ging het dus echt gebeuren. De twee maanden die volgden had ik het doel om wat kilo’s aan te komen, en dus at ik veel taart, oliebollen en cola!!! Heel leuk, maar ik was ook gelijk wel zenuwachtig. Ik dacht dat de campagne om het geld te regelen langer zou duren, maar nu het zo snel voor elkaar was duurde het ineens nog heel lang voor ik zou vertrekken. Dat gaf me we de tijd om me fysiek en mentaal goed voor te bereiden. En gespannen maar vol vertrouwen (eigenlijk met niets te verliezen) zijn we toen afgereisd naar Moskou.

Vanaf hier is het voor mij allemaal een beetje vaag. Ik denk dat dit komt omdat ik een maand lang in één kamer ben geweest en de dagen allemaal op elkaar leken. Niets afdoende aan Iris (de wereldtopper) natuurlijk!

Een paar momenten kan ik me natuurlijk wel heel goed herinneren; dat zijn de grote hoeveelheden prikken en de supergrote zakken aan het infuus. Na 5 dagen waarin af en aan werd gesleept met die grote zakken aan het infuus en ik geen haar meer op mijn hoofd had, gaven mijn bloedwaardes aan dat er niets meer van me over was en was het zo ver!

Dé dag dat ik het nulpunt had bereikt en dus mijn stamcellen weer terug kreeg. Dit ging gepaard met een feestje voor mijn wedergeboorte, want hierna begon een letterlijk en figuurlijk voor mij een nieuw leven.

De eenzame opsluiting waar ik behoorlijk tegen op had gezien vloog voorbij, doordat ik 23,5 uur per dag sliep (terwijl dat echt een kutbed was). Overdag praatte ik even 5 minuten met Iris, door het glas, keek ik zo’n 5 minuten naar Curling (de winterspelen waren tenslotte op tv) en viel ik weer in slaap. Uiteindelijk is het me dus ontzetten meegevallen!

Toen ik na een week weer uit m’n bed en kamer kon had ik één vakantiedag en kon ik even naar buiten. Nou, dat was dus koud!

De volgende dag kreeg ik nog 1 kuur van een paar uur en de dag daarna, na exact een maand werden we door Igor (die ons ook had opgehaald) weer op het vliegveld afgezet en waren we onderweg naar huis. Al met al, een hele vage maand gehad, maar nog te zwak om daar over na te kunnen denken.

Na een warm onthaal op Schiphol was het heerlijk om weer thuis te zijn en lekker in een goed bed te slapen. Zeker voor 1 nacht…..

Die eerste dag thuis was mega, lekker ontbeten, lunchen, ff naar de winkel en een rolstoel geregeld om me in te verplaatsen. Echt een hele leuke dag gehad, lekker met m’n meid de hort op!! Helaas was dit van korte duur. Tijdens een poging op te staan, bleek dat een beetje te hoog gegrepen en belandde ik op de vloer. Het lukte niet om weer in de rolstoel te komen, ook niet met de hulp van m’n straatvechter (Iris). Dus….. 1 traumatische ervaring rijker, toch maar de ambulance gebeld.

Deze broeders kwamen binnen in een soort ruimtepakken omdat ik in het buitenland behandeld was en in het MCH moest ik weer in eenzame opsluiting. Ik kreeg best snel hoge koorts en heb weer een paar vage ijl nachten gehad, maar kan me daar niet zo veel van herinneren. Sowieso die 3 weken in het MCH waren zo knetter saai dat ik daar weinig meer van weet, beter joh.

Na 2 weken kwam er een alleraardigste fysiotherapeut waarmee ik met behulp van een gigantische rollator 50 meter de gang door liep. Lekker zeg 50.000 euro lichter, 7 weken onderweg en ik liep 50 meter met de grootste rollator ever! Nog een hoop te doen!

In het ziekenhuis kreeg ik een doorverwijzing naar het Sophia revalidatiecentrum waar ze mijn antibiotica kuur voort konden zetten. Heel fijn dat de arts in het ziekenuis voorstelde daar naar toe te gaan.

Je kunt je daar volledig concentreren op je herstel. Wat zeven weken heel goed lukte, met de steun van Iris, die elke dag even op bezoek kwam! Alleen therapie en verder niets, af en toe een ruzietje met een therapeut die me wilde voorbereiden op een leven met rollator en scootmobiel! Maar er waren ook verpleegkundigen (Melanie ;)) die mij juist enorm hebben gestimuleerd en zonder oordeel hebben geholpen in de situatie zoals hij was. Na 4 weken mocht ik één dag in het weekend naar huis. Heel chill! Alleen moest ik wél weer om 21.00 terug zijn!! Dat was wat minder.

Nadat ik mijn vrijheid had geroken (ik ging steeds vaker naar buiten, ook tijdens mijn therapie sessie) werd het steeds moeilijker om daar te blijven. Ik keek steeds meer om me heen en besefte meer en meer waar ik was. En dat had behoorlijk invloed op mijn humeur. Na een gesprek hierover met de revalidatiearts kwamen we gelukkig tot de conclusie dat het beter zou zijn als ik lekker naar huis ging! Inmiddels was het al begin mei en kon ik een paar honderd meter lopen.

En nu?

Nu zijn we zes maanden verder en ga ik als een jekker! Ik werk hard en probeer het beste van mijn lichaam te maken. Ik ga elke dag naar een oefentherapeut, loop elke dag zo ver mogelijk met een minimum van 10.000 stappen en ik ga drie keer in de week naar de sportschool. Het resultaat is verbijsterend!

Ik kan heel moeilijk uitleggen hoe het is om eerst in 2 jaar fysiek hard achteruit te gaan om vervolgens helemaal af te breken en dan met een bloedgang op te krabbelen….. Het gaat echt heel veel beter dan voor ik vertrok! Fysiek maar ook mentaal. Mijn zorgen over morgen zijn tot het minimale teruggebracht en ik heb zin in de toekomst, let’s go!

Hierbij wil ik heel graag iedereen die me heeft geholpen ontzettend bedanken! Iedereen die geld heeft gegeven bedankt! Fuck it, IEDEREEN BEDANKT! Feyenoord#1! Thomas out…..

By | 2018-12-03T08:53:05+00:00 december 3rd, 2018|Uncategorized|Reacties uitgeschakeld voor Manmanman

About the Author: